Het was een zonnige dag in Griekenland toen de jonge schipper besloot om zijn Baldur richting Nederland te navigeren. Na maanden van voorbereiding en planning was het moment daar. De eerste etappes verliepen vlekkeloos, met stops in pittoreske havens langs de Middellandse Zee.

In Lissabon wachtte een bijzonder moment: zijn vader zou aan boord stappen. Hoewel niet ervaren op zee, bracht zijn vader een aanstekelijk enthousiasme mee. Samen met nieuwe bemanningsleden, die via sociale media het avontuur hadden ontdekt, vormden ze een hechte crew.

De dagen waren gevuld met culinaire hoogstandjes in de kombuis, verhalen onder de sterrenhemel, en het delen van zeilervaring. Elke haven bracht nieuwe gezichten en verse verhalen. De Baldur werd niet alleen een zeilboot, maar een drijvend thuis voor deze tijdelijke familie.

Maar het laatste stuk zou hun grootste test worden. De weersvoorspelling voor het Kanaal leek aanvankelijk mee te vallen - een storm zou beperkt blijven tot het nauwste deel tussen Frankrijk en Engeland. De realiteit bleek anders.

In de donkere novembernacht vochten ze tegen metershoge golven. Het zeil, gereduceerd tot minimale grootte, ving nog steeds teveel wind. IJskoude regendruppels geselden hun gezichten terwijl ze probeerden koers te houden. De boeggolven beukten over het dek, en de spanning was voelbaar bij iedereen aan boord.

Net toen de situatie kritiek werd, ontdekten ze een beschutte inham. Met laatste krachten manoeuvreerden ze de Baldur richting de Roompotsluis. Het contrast tussen de woeste zee en het kalme binnenwater was surreëel.

Om half vijf 's ochtends, uitgeput maar opgelucht, meerden ze af. Ondanks het vroege uur werd het traditionele aankomstbiertje ontkurkt. Want sommige tradities moeten in ere worden gehouden, zelfs - of juist - na zo'n heroïsche overtocht. De slaap kon nog even wachten; eerst moest deze overwinning gevierd worden.